Els Kikke - Transpersoonlijke psychologie - van overleven naar leven

Els Kikke

Lijst met blog postings

Wij zijn de scheppers van ons leven. We scheppen ons leven, de wereld en geven ieder moment de evolutie vorm. Doen we dat door de creatieve impulsen te volgen die, speels en onverwachts, naar boven komen? Of doen we het vanuit onze programmering, die een bezweringsformule tegen angst is? In dat geval zijn we bang voor de volheid van de in ons en om ons heen aanwezige oerkracht. We scheppen daarmee een andere werkelijkheid. Het vraagt veel moed en bereidheid om onder ogen te zien hoe we ons leven scheppen en hoe daarbij eeuwenoude gevoelens van schuld, schaamte en onwaardigheid ons parten spelen.

Het vraagt nog meer moed om ja te zeggen tegen onze waardigheid als levende wezens en onze onbevangen kwetsbaarheid. ‘Zo gij niet wordt als de kinderen, zult gij het koninkrijk der hemelen niet binnengaan’ vind ik een prachtige uitspraak in de Bijbel. Het nog ongeconditioneerde kind vertrouwt het leven. Het volgt iedere beweging, dus ook iedere gemoedsbeweging. Het wordt ieder moment opnieuw geboren. Het leeft ons voor hoe we kunnen vertrouwen en een betrouwbaar middelpunt van onze omgeving worden, hoe we onze instincten voor ons kunnen laten werken en niet tegen ons en onze omgeving. Het kind in ons, hoe diep weggestopt ook, blijft altijd aanwezig. Het voelt als de eerste lentebode, terwijl het nog volop winter is.

Lentebode

Ik hoorde je al roepen

op een winterdag.

Ik rook je aarzelende geuren

en voelde je twinkelen.

Nu ben je er.

Kwetsbaar en transparant,

als het kind in ons.

Je leeft in mij.

Je groeit naar het het licht,

naar de jubel

van de zomer.

Ik wil jou laten zijn

zoals je bent

en van je genieten.

Je bent mijn lente.

Je vocht zo dapper

door mijn winter heen,

je geboorte tegemoet.

Wat ben je kwetsbaar

en vitaal.

Transparant en ijl

als de lente

sta ik op mijn tenen

en reik naar de zon.

Zonlicht stroomt door mijn

kruin en vingertoppen

naar binnen

en bereikt mijn hart,

dat zich opent

als een bloem.

De lente is in mij

en zindert van liefde

voor het leven.

Mijn hart en de zon

verbinden zich en

mijn lichaam ontvangt...

Ik voel de voedende aarde

onder mijn voeten.

Ik groei.

Ik ben een verbinding

tussen hemel en aarde.

De zon schijnt

schuin naar binnen

in de huizen

van de mensen.

De lente komt

ons openbreken

met haar zachte

indringende klank.

Niet iedereen kan het aan.

Het is moeilijk

je kwetsbaar te voelen

en bedreigend

ontvankelijk te zijn,

als bloemen open te gaan.

Maar lente,

jouw moed

is een bron van inspiratie.

Je komt uit het diepe duister.

Je laat het nooit afweten.

Je opent je, ook al stormt het.

Je laat je voeden

door de aarde en het licht.

Je groeit en bloeit.

Je bent de kracht zelve.

Omdat je zo kwetsbaar

durft te zijn.

In beweging komen vanuit oerkracht Els kikke

 

Reacties

We hebben allerlei ideëen en overtuigingen over intimiteit. Bijvoorbeeld dat het zich voltrekt tussen twee mensen. En dat het nog intiemer wordt wanneer de kleren erbij uitgaan.
Het zijn echter andere kleren die we uittrekken wanneer we de moed hebben naakt te zijn.  d.w.z. onbevangen en kwetsbaar te zijn. We zijn dan in intiem contact met onze eigen krachtige aanwezigheid en zuivere essentie, in verbondenheid met onze verdere omgeving. Wat we ook maar beleven, waar we ook zijn, geeft daartoe de gelegenheid. We raken er steeds meer mee vertrouwd en gaan het van binnenuit herkennen en voelen. We voelen ons er helemaal middenin, zonder ons erin te verliezen. Intimiteit is een combinatie van contact met onze eigen diepte en universele liefde. Het is vrij, ruim, zonder grenzen en een open avontuur. We kunnen initmiteit ervaren in de natuur, in vriendschap of in seksueel contact. Seksueel contact zonder intimiteit is meer een geconditioneerde reflex die te maken heeft met overleven (van de soort).
Het is niet een kwestie van er achter te komen hoe intimiteit werkt. Het openbaart zelf zijn geheim want het verlangt ernaar om gekend te worden, ook wanneer wij ons ervoor verbergen. Het is als een geliefde van wie we alles aan de weet willen komen. We willen weten wat ons beweegt. We willen ons ervan bewust worden. We houden van de waarheid van wat ons beweegt. Die ontspant ons diep en verankert ons in onszelf op een simpele niet specifieke manier. Het is heel dichtbij, heel intiem in onszelf. We hoeven niets te bewijzen. Het ontvouwt zich eindeloos verder en het maakt ons gelukkig.
Wanneer we de wijsheid proeven van ons alleen zijn, ontstaat er een natuurlijke beweging naar intimiteit. Daarin kunnen we een ander ontmoeten en in die intieme, zuivere, heldere ruimte met elkaar zijn, zonder er verder iets mee te willen of te moeten.
Alleenheid is het centrum van ons bewustzijn. Een intens, vol en rijk in contact zijn met liefde en intimiteit., al een.
-- Wat denk jij dat intimiteit is?
-- Hoe en wanneer ervaar jij intimiteit?
-- Experimenteer eens met de dialectiek van het relationele veld wanneer je met anderen samen bent. Wannner loopt de interactie moeilijk?  Wat doet dat jou? Kun je het communiceren? Wat maakt het moeilijk of ondragelijk voor je?   Wat er ook is, ervaar het. En laat het zich ontvouwen terwijl je ook sensitief in contact  blijft met degene tegenover je.


Reacties

We trekken vaak een grens tussen onze ervaringen in ons dagelijkse leven en die in therapie, trainingen of workshops. Die ervaringen zijn niet verschillend van elkaar. We kunnen overal in contact zijn met wat er is, ondanks de verandering van toestand. We kunnen bijvoorbeeld als we uit de auto stappen in contact zijn met de bewegingen die we maken en met wat om ons heen gebeurt en met wat we denken en voelen. We laten de beweging die voortkomt uit onze aanwezigheid  moeiteloos in een opener en dieper contact met onszelf overgaan. We zullen natuurlijk ook wel weer in ons vertrouwde ego terecht komen en grenzen voelen opdoemen en we kunnen ons er dan rekenschap van geven hoe en waarom die grenzen er opeens weer zijn en hoe we ze kunnen aanspreken. 
Een spiritueel pad volgen bewerkstelligt dat we doelen loslaten en zelf verantwoordelijkheid nemen. Het betekent loskomen van de geconditioneerde reflexen op onze voorgeschiedenis. Loskomen van identiteit, ideeën, overtuigingen, zelfbeelden, objectrelaties, geloof. Hiervan loskomen voelt als in een eenzame zwarte ruimte terecht komen. die verandert in een onbegrensde ruimte van alleen zijn. In zuivere alleenheid kunnen we emoties ervaren zonder ons ermee te identificeren en kunnen we egostructuren gaan begrijpen. Onze ervaringen krijgen hierdoor een andere kwaliteit.
Dit alleen zijn kan ons bij de diepe essentiele zuiverheid van ons bewustzijn brengen waar we de intimiteit ervaren van ‘zijn’ en universele liefde. Het is grenzeloos intiem, zonder enige scheiding. Het is een intimiteit die in iedere molecuul van ons bewustzijn aanwezig is. Het voelt zacht, rijk, mooi en vervullend. Het is  intimiteit die ons niet toebehoort maar die overal is. Het maakt het spirituele pad tot een ‘love affair’.  Hoe dichter we bij onze ware aard zijn hoe dieper ontspannen we worden en ons op ons gemak voelen in de intimiteit ermee totdat we onafscheidelijk worden en scheiding als een illusie zien. Onze ideëen, geloofsovertuigingen en historie rond intimiteit komen hier volledig aan het licht. Bijvoorbeeld waar we moeite hebben met aangeraakt en geraakt worden.


Reacties

Isolement ontstaat doordat we grenzen trekken waarmee we ons afscheiden. Door de objectrelaties die we onderhouden (anderen zijn het object waarop we onze verlangens en pijn projecteren) kunnen we niet buiten grenzen. We herkennen vaak niet dat we ze hebben. Zodra we ons minder begrenzen, en ons dus minder beschermen, staan we naakter en kwetsbaarder in de wereld. Er komt daardoor een diepere eenzaamheid bovendrijven die gepaard kan gaan met verdriet en schuldgevoel.
Velen begeven zich op een spiritueel pad in de hoop dat dit pad hen brengt waarnaar ze verlangen. Het is vergelijkbaar met het verlangen naar liefde die iemand hun geeft. Ze beschouwen het vervullen van hun verlangen dan als een doel dat ze willen bereiken. De relaties met anderen zijn dan niet vrij maar worden objectrelaties.


Reacties

Naarmate we steeds meer in contact komen met wat er in ons omgaat, des te intenser dat contact wordt. Het gaat om het contact op zich, en in veel mindere mate om hetgene waarmee we in contact zijn. Door het contact met wat we ervaren verandert welk gevoel dan ook in iets wat goed voelt. We kunnen bijvoorbeeld in contact zijn met een gevoel van leegte of met een eenheidsbeleving maar ook met verdriet en boosheid. Hoe dichter we bij deze ervaring komen hoe rijker en voller die voelt en hoe dichter we ook bij onszelf komen en andere zijnsdimensies gaan ervaren. Het contact met wat we ervaren wordt dan steeds subtieler en we gaan steeds verfijnder onderscheiden. Al doende leren we. Onze ziel rijpt. We kunnen ook in contact komen met een gevoel van belofte van iets dat nog komen zal. Zo’n nabij contact met wat er in ons omgaat betekent dat we voluit leven. Ieder moment geeft ons daartoe de gelegenheid. Degene die in contact is en datgene waarmee hij in contact is vallen samen in de directe ervaring ervan. Contact en weten vallen ook samen in wezenlijk, waarachtig, werkelijk begrijpen van de heelheid en de onderscheidenheid in het hier en nu.
-- Oefen in contact zijn met wat er in je omgaat.
-- Probeer het ook wanneer je met anderen samen bent


Reacties

We hebben altijd wel enigszins contact met wat de essentie is van ons hart. Die is heel basaal. Ons hart geeft ons de capaciteit sensitief en in contact te zijn met wat we ervaren. Of het nou boosheid, verdriet, pijn, vreugde of openheid is, het leidt altijd tot transparantheid, diepte, waarheid, begrip, helderheid en volheid. Als we heel dichtbij onze gevoelens blijven voelen we steeds meer. De subtiliteit en intensiteit ervan nemen toe. Dat is de waarheid en wijsheid van de werkelijkheid die diep in ons verankerd is. Deze wijsheid wordt gedragen door liefde.
Als deze capaciteit afwezig is, voelen we ons leeg en onvervuld, en proberen we permanent die leegte met iets op te vullen.  We zitten dan in een egostructuur die het moeilijk maakt om in contact te zijn met onze gevoelens en met onze lichamelijkheid. We zijn daarin dan niet aanwezig. We werpen er barrieres tegen op die ons ongevoelig maken en ons bewustzijn verdikken. We zijn dan alleen maar bezig met overleven. Het leven gaat aan ons voorbij want het leven ten volle leven betekent in contact zijn met wat we voelen en ervaren. Ieder moment biedt daartoe de mogelijkheid.


Reacties

Om ons te herverbinden met universele liefde moeten we teruggaan naar de lege plek diep in onszelf. Ieder essentieel aspect van ‘zijn’/onze ware natuur is vertegenwoordigd in liefde.
Als liefde weer onbegrensd is verdwijnt de scheidingslijn waardoor we al onze overtuigingen over liefde doorzien en ons onbegrip en verkeerde begrip ervan gaan inzien.
 
-- Ga eens na wat je in de loop van je leven over liefde bent gaan geloven.
-- Hoe ervaar je liefde nu?


Reacties

Overtuigingen over liefde:
Liefde is iets daar. 
Liefde is afhankelijk van wat we voor iemand of iets voelen. 
Liefde is iets tussen twee mensen. 
Liefde is iets dat je geeft. 
Liefde kun je op iemand loslaten. ‘Als je van me houdt, doe ik wat je wilt’.’ Je moet me iedere dag bellen en als je dat niet doet, houd je niet van me’. Liefde is gebonden aan voorwaarden. 
Liefde verdwijnt wanneer iemand van wie je houdt pijn lijdt.  
Je neemt risico’s als je van meer dan één persoon houdt. Je hebt het idee dat je iemand tekort doet wanneer je ook van een ander houdt.  Of als jij niet de enige bent denk je dat er niet van jou wordt gehouden, dat er iets mis met je is. Je moet je dan zo gedragen dat er wel van je wordt gehouden. 
Voor liefde moet je je best doen, je uitsloven. 
Als je je afgewezen voelt moet je je hart sluiten om niet nog meer pijn te hoeven verduren of zelfs besluiten nooit meer lief te hebben. 
Als iemand dood gaat neemt hij de liefde mee het graf in. ‘Er is geen- of niet genoeg liefde voor mij’. 
Anderen krijgen alles of het grootste deel, en ik niets. Ik moet wat er aan liefde is proberen vast te houden.
 Liefde is een spel dat je moet spelen bijvoorbeeld ‘hard to get’ spelen, net doen alsof je een ander niet ziet staan om te kunnen scoren. 
Je moet verleiden om liefde te krijgen. 
Liefde maakt zwak. Liefde en kracht gaan niet samen. 
Liefde en intelligentie gaan niet samen. 
Ik houd wel van jou maar niet van mijzelf. Ik verdien daarom geen liefde en behandel mezelf liefdeloos.


Reacties

Liefde is mysterieus en magisch. Als iemand in liefde is , straalt hij. We  willen dan in zijn buurt zijn.
We hebben gemengde gevoelens over liefde  Aan de ene kant verlangen we ernaar, aan de andere kant zijn we er bang voor, zoals we ook bang kunnen zijn voor nabijheid.
Universele liefde is onbegrensd en in contact. Het is een directe ervaring. Babies zijn in liefde maar nog onbewust ervan. 
Wanneer we van iemand houden, zoals ouders van een kind houden, is het onze natuurlijke wens dat diegene gelukkig is. Het is een zuivere en waarachtige impuls. Als de liefde die we voelen vrij is, dekken we ons niet in tegen pijn. 
We kunnen boos op iemand zijn en toch van haar of hem houden. We kunnen gelukkig zijn en toch meeleven met iemand die pijn heeft. 
Het is moeilijk liefde voluit te kennen en er objectief over te zijn.
Persoonlijke liefde is subjectief en begrensd en kan zich manifesteren als liefdevolle vriendelijkheid, medeleven, liefde voor de liefde, nabijheid. 
Het hangt van de persoon, de situatie en waar we zelf op dat moment met onszelf zitten, hoe en  wanneer we wat voelen.


Reacties

Alleen zijn is radicaal. Het betekent niet dat we eenzaam zijn. Alleen zijn sluit het gevoel van contact met de omgeving niet uit. Het geeft een gevoel van autonomie en maakt dat we ons  spontaan, natuurlijk en vrij kunnen bewegen. Als we ons echter door de ervaring met alleen zijn geisoleerd voelen, betekent het dat we nog vastzitten in een patroon en de werking van liefde nog niet begrijpen. We vatten liefde vaak op als warmte, gezelligheid, samen zijn. En vanuit die optiek voelt alleen zijn dan als isolement en als afscheid van het oude vertrouwde. Wanneer we de tranen en het verdriet over dit gevoel van verlies er helemaal laten zijn en de alleenheid in al zijn hevigheid ervaren, komt er plotsklaps een keerpunt. We voelen ons dan opeens stil, ruim, vrij en licht. In deze ruimte kan dan weer van alles naar boven komen o.a. schuldgevoelens over hoe anderen zich voelen. Het is moeilijk anderen te zien lijden. Als ons licht anderen confronteert met hun duisternis kan dat heftige reacties veroorzaken  waardoor wij ons nog schuldiger gaan voelen. We hebben dan de neiging, ons aan te passen, ons licht onder de korenmaat te steken. We zijn bang dat als we dat niet doen we worden aangevallen, verworpen, buitengesloten. We denken onszelf te moeten weggeven, inleveren in een poging om te helpen en ons zo te vrijwaren van schuldgevoel.  Het is geforceerd, afgedwongen. Er kan ‘co-dependency’ ontstaan, afhankelijkheid van het hulp verlenen. Dat is onhandig. Het helpt niet. Het is handelen vanuit een egostructuur.
Helpen betekent bij iemand zijn en begrip tonen. Natuurlijke generositeit is anders dan geven vanuit het ego. In plaats van schuld, voelen we bij natuurlijke generositeit compassie, waaruit een natuurlijk spontaan, gedrag voortkomt.
Schuldgevoel heeft te maken met onze voorgeschiedenis, met onze ouders. Schuldgevoel is iets ouds en vertrouwds. Het sluit ‘alleen zijn’ uit. Het trekt een grens en geeft het gevoel een zelf te hebben, zonder evenwel autonoom te zijn.
Wat is medeleven? Wat is wezenlijk liefhebben? Het houdt in eerste instantie in dat we ons bewust worden van wat er nog aan egostructuren in ons bestaan waardoor we subjectief zijn en iedere situatie inkleuren. We veroordelen en bekritiseren daar niet om maar kijken ernaar . We zullen dan ook gemakkelijker een ander zo benaderen. Het betekent bij die ander zijn, zonder dat er iets moet.
 -- Voel je je gelukkig in alleen zijn terwijl anderen zich dat niet voelen? Hoe werkt dat bij jou.  ---- Wat heeft je voorgeschiedenis ermee te maken?
-- Welke rol spelen schuld en schuldgevoelens in je leven? Hoe ga je ermee om?


Reacties